:: Kielecki Teatr Tańca ::: spektakle :::

Miłość to pośród zagadnień życia nieprzerwanie obecny w sztuce temat. Historie zakochanych, w przeszłości i teraz, jak ta napisana dla Kieleckiego Teatru Tańca: ona, muzułmanka, Aje Admed, on Izraelczyk, żyd, Chanan Szalman. Ich młodość i miłość burzliwie i mądrze odnajdują się we wzajemności, w kulturze, w radości życia, w złączeniu sztuką tańca. To młodzi zakochani w sobie artyści, tancerze. Historia ta, to jakby ich opowieść, wyjęta z dziennika, z zapisków notatnika znalezionego w ruinach domu zburzonego przez pocisk czy bombę lub wskutek terrorystycznego zamachu, ale też jak wydobywająca się z ciemnego realizmu baśń o młodości i miłości wzniesionej ponad podziały, okrucieństwo i dramat, wzniesionej jak znak upominający się o opamiętanie, by życie służyło życiu. W zamierzeniu nie jest to więc opowieść, w której ideowo dominować miałby wątek dramatyczny – lecz taka by dawać znać o tym jak bardzo młodości potrzebna jest młodość, miłości miłość, jak bardzo potrzebny jest człowiekowi człowiek: w tym świecie, który nigdy nie był dostatecznie uporządkowany, a w swym okrucieństwie dostatecznie poskromiony i który dzisiaj jest taki – także w tym jednym z najbardziej obecnych miejsc na ziemi, w Jerozolimie, w tym miejscu magicznym a dla wielu narodów i religii świętym.
„Jerozolimo, Jerozolimo/ w Tobie jest imię Jezus/ Bramy twoje otwarte/ Brama Jawska, Brama Syjonu/ Brama Damasceńska, Gnojna/ Brama Lwów, Heroda, Brama Nowa/ Brama Złota zamknięta w Łukach Żalu i Miłosierdzia/ Jerozolimo, Jerozolimo/ Tyś jak sad rajski, jak rajska jabłoń/ Wszystkie drogi prowadzą do ciebie/ Przybywajcie tu w zamyśleniu/ by zerwać owoc z drzewa Jego/ Drzewa dobroci/ owoc miłości”
To fragment jednej z moich pieśni. Skorzystam z niej, aby przybliżyć obraz tej świątyni dziejów, tego wyjątkowego miejsca, wybranego na teatralne miejsce akcji - by już w teatrze, wsłuchując się w opowieść, pochylić się nad historią, by dostrzec w niej rozległą listę wielkich imion, jak te - Dawida, Salomona, Mahometa, i to pierwsze dla chrześcijan imię Jezus Chrystus oraz wszystkie inne, także współczesne: każdego kto tu żyje, kto tu przybywa. Imiona Aje i Chanana są wśród nich, choć to tylko teatralne znaki tego, czego wszyscy potrzebujemy. A potrzebujemy tyle, ile otrzymaliśmy – chcemy żyć. Bezpiecznie i szczęśliwie.
Wyznaję, że myśl ta wspierała mnie w czasie pracy nad samym tekstem libretta, a także w projektowaniu wraz z Elżbietą i Grzegorzem Pańtakami zadań i formy dla tego zrealizowanego przez nich baletowego spektaklu, w którym taniec przywołuje inne środki wyrazu tworząc formę ogólnej wypowiedzi. Sztuka jest drogą ku formie i jeśli ją odnajduje, unosi idee i treść, włączając nas wszystkich, którzy do teatru przychodzimy w struktury scenicznego dziania się, w obszar tajemnicy równającej się z tajemnicą życia, by rozwiązywać jego zagadkę, otwierać umysł i wyobraźnię, przeżywać, dociekać, pytać. Zdarzyło się w Jeruzalem, podejmuje te zadania koncentrując język baletu współczesnego, tyle na opowiedzeniu historii miłości Aje i Chanana, ile na splątaniu problemów i zdarzeń wokół życia, które rozkwita i ginie w mroku ukrywającego się współcześnie w „przeźroczystości” zła - manipulującego postawami i wartościami dla wygrywania celów, fałszywie usprawiedliwiającego przyzwolenie na to, by człowiek postępował jak chce. To jedno z kluczowych zagadnień w rozważaniach o porządku świata, w które wpisuje się ten baletowy spektakl Zdarzyło się w Jeruzalem, opowiadający nade wszystko tańcem piękno życia, wznosząc je ponad dramat.